Seni sevmekle başladı her şey ve sevdiğim kadar gittiğini bilmekle…

Erdemsiz yalanlar gibi kıvrıldım köşelere, sahillere, parkın en karanlık yerlerine…

Vuslatı çağırdım baş ucuma, nöbetlere dursun da sevgime el sürmesinler diye..

Meleklere yalvardım, Tanrıma dualar yağdırdım… Gelmen için bana…

Etraf sessizleşince isyanın eşiğinden döndüm hep… Sana olan inancımdan!

Küçük çocuklara özendim de, bulutlarla oynaşarak umudumu yolladım hep!

Ne olur anla ….


İhtiyacım var sana, dokunarak özlemimi susturup, aşkımı haykırmaya!

Silüetinin durgunluğuna düşman olup, ellerinin hissizliğine ağlamaya!

Tutmak istediğim ellerineyse tutsak olmuşum ki, tutkularımla yapayalnızım!
Etraf gizlice ağarırken, ellerimle çizdiğim bedenini atıyorum yataklara…
Defalarca anlattığım aşkı şırıngayla ruhuna enjekte etmek boşunaymış!
İsteyip de anlayamadığın tek şeyi, “aşkımı” yaşaman için armağan ediyorum sana!
Mutsuzluğu alıyorum senden, armağanımdaki kelebekler uçacak yüreğinde!


Ruhunu sevmek istedim, kalsaydın eğer benimle,
Umudumu kanat yapıp takacaktım kollarıma, uçacaktım kelebeklerden önce yanına!
Haziran ayının sıcaklığında, seninle sensizliğe attığım şu adımlarda!
Uzun… O kadar uzun ki gittiğin yollar, gelmek istesem … istesem...
Ne kadar sahte de olsa, çağırmadın ki yanına.. İstemedin ki beni sevdanda!
Unut dedin, bilseydim gönlünde ki sesi, dilinde ki söze kanar mıydım!?

Sevmek istedim ruhunu, kalmayı deneseydin eğer...

Ve ....

Damarlarımda dolaşan, iliklerime işleyen,
minik yüreğimin yumruğumu sıktığım haliyle
şekilsizleşen, delice bir savdayla koştum sana...
Koştum da, aşkı mahvedene aşkı armağan etmek,
ne denli bir deliliktir!? ....